يطلق السني على معنى أخص من الأول و هو أن يطلق على الشرائط ، ثم يتركها حتى تخرج من العدة و يعقد عليها ثانيا و يقال له : طلاق السنة بالمعنى الأخص ، و سيأتي ما يختلف من حكمهما . شرح فارسى : مرحوم مصنّف مىفرماين : نام طلاق سنّى بر هرطلاقى كه شرعا جايز است اطلاق مىگردد و مقصود از آن طلاقى است كه در مقابل حرام باشد . شارح ( ره ) مىفرماين : كلمه [ السنّى ] طلاق منسوب به سنّت را گويند يعنى طلاقى كه شرعا جايز مىباشد . و به دنبال قول مصنّف ( ره ) كه فرموده [ كلّ طلاق جايز شرعا ] اضافه نموده و مىفرماين : مقصود از [ جايز ] در اينجا جايز به معناى اعم است نه به معناى متساوى الطرفين بلكه طبق فرموده مصنّف ( ره ) مراد طلاقى است كه در مقابل حرام قرار گيرد و اصطلاحا به آن طلاق سنت به معناى اعم گويند و در مقابلش طلاق بدعى يعنى حرام واقع مىباشد . و گاهى به طلاق اطلاق سنّى نموده و مقصودشان از آن معنائى است اخص از سنّت به معناى اوّل و آن اينست كه شخص با فراهم بودن شرائط صحّت همسرش را طلاق داده سپس وى را به حال خودش گذارده تا از عدّه خارج گردد سپس او را براى بار دوّم براى خود عقد نمايد لذا پس از عقد مزبور طلاق سابق را سنّت به معناى اخص خوانند و به زودى بيان خواهيم كرد كه حكم اين طلاق با سنّت به معناى اوّل مختلف مىباشد .